احتمالاً برنامه تلویزیونی «ماه عسل» را در ایام ماه مبارک رمضان -دمِ افطار- از شبکه سه سیما مشاهده کرده باشید. چند برنامه ی کوتاه مخاطب این برنامه بودم و لذّت بردم. چند نکته ی خوب و ارزشمند در این برنامه دیدم که توجه من را به خود جلب کرد:
روی ادامه ی مطلب کلیک کنید.
مادامي که فرهنگ اقتصادي مبتني بر سودگرايي و سرمايه سالاري باشد، جهاد اقتصادي مورد نظر نظام اسلامي تحقق پيدا نمي کند. به عبارت ديگر هرگاه مفاهيم، تعاريف، سياستها، قوانين، ساختارها، ضوابط و مديريت اقتصاد، حول محور سرمايه تعريف مي شود نمي توان بحث از توليد ثروت بر پايه جهاد، اخلاص و ايثار را به ميان آورد، پس مي توان نتيجه گرفت، از بين ابزارهاي جهاد اقتصادي، فرهنگ، متغير اصلي و ديگر متغيرها در مراحل بعدي داراي اهميت هستند.
برای دیدم متن کامل این مقاله روی ادامه مطلب کلیک کنید.
حوزه سياست، اقتصاد و فرهنگ در جامعه به هم پيوسته و درهم تنيده و ابعاد يك واقعيت هستند كه مستقل از يك ديگر تحقّق پيدا نمي كنند؛ بنابراين، برنامه ريزي اجتماعی يه يقين بايد معطوف به هر سه بُعد باشد. از سوی ديگر، همان گونه كه در حوزه سياست و فرهنگ، دو مبناي دين و سكولاریسم معنا دارد، در حوزه اقتصاد هم اين تقسيم بندي جاري است و اقتصاد هم به دينی و غيردينی تقسيم می شود. الگوهای سوسياليستی و سرمايه داری دو گرايش اقتصاد مادی به حساب می آيند.
بر اساس همين پيوستگي ابعاد جامعه و جهت داری آنهاست كه در برنامه ريزي در مديريت جهاني براي ايجاد يك نظام هم آهنگ و پيوسته جهاني بر محور مبانی مادی، از بازسازي اقتصادي شروع مي کنند و سپس، اصلاحات فراگير متناسب با آن الگوي اقتصاد پی گيری می شود و پس از اين مرحله، نوبت به انحلال در نظام جهاني می رسد؛ همان فرآيندی كه در كشور ما هم دنبال شد، اما در ميانه راه شکست خورد.
حال، برای تحقق تمدن نوين اسلامی، بايد نظام يک پارچه و هم آهنگ اسلامی تعريف شود که شامل تلاش ها و ارائه طرح های نوين سياسی، فرهنگی و اقتصادی در مقابل دشمن باشد، که به نظر می رسد طرح شعار جهاد اقتصادی را بايد در همين راستا تحليل کرد و آن را گامی برای جبران خلأها در فرآيند رو به پيش انقلاب اسلامی به شمار آورد.
تلاش دولت دهم در بُعد اقتصادي نمود و ظهور بيش تري دارد؛ اما علي رغم وجود شعارهاي خوب سياسي و فرهنگي دولت و نيز عملكرد سياسي و فرهنگي مثبت، دولت براي رشد فرهنگي كشور، برنامه ي جديد، ويژه و گسترده اي ارائه نکرده است؛ حتي در مورد مسائلي مانند ساده زيستي، حذف تجمّلات، مردم دوستي و... كه دولت به شدت از آنها حمايت مي کند، برنامه روشني تنظيم نشده است. در حقيقت دولت تلاش مي کند اين مسائل را با برنامه ريزي، عملكرد مثبت اقتصادي و هم چنين سلامت اقتصادي خود رواج دهد؛ يعني پشتکار به خرج دهد؛ کيفيت، كميّت، سرعت و دقت فعاليت هاي اقتصادي را روزافزون كند؛ از اسراف بپرهيزد؛ از پارتي بازي، اشرافي گري و فعاليت هاي تجملاتي و مستكبرانه جلوگيري كند و با فعاليت هايي از اين قبيل، فرهنگ مورد نظر خود را رواج دهد.
به هر حال توان كار اقتصادي در اين دولت بالاست و حاضر به ريسك كردن و تقبّل فشارهاي سنگين است؛ پس، با اين شرايط، سزاوار بود که مقام معظم رهبري (مدظله) نام سال 1390 را با رويکردي اقتصادي برگزينند تا اين شعار، با برنامه هاي كليِ كشور هماهنگ بوده و ضمانت تحقق يابد.
مقام معظم رهبري هم در پيام نوروزي سال 1390 اشاره كردند: «سرفصلهاى مهمى وجود دارد كه همه داراى اولويتند... ليكن به نظر صاحبنظران، امروز در اين برهه ى از زمان، مسئله ى اقتصادى از همه ى مسائل كشور فوريت و اولويت بيشترى دارد» ؛ بنابراين شرايط سال 1390، متناسب با اين شعار هست و خواهد بود.
با کلیک روی ادامه مطلب متن کامل مقاله را مطالعه کنید