نزدیکتر

بسمه تعالی

1-     ایران عزیز ما، این «امُّ القرای شیعه» پر از پاکی و نجابت و انسان دوستی است. پر است از ظرفیت های معنوی و دینی .متاسفانه در اکثر تحلیل جامعه شناسانه و روانشناسانه که در تحلیل فضای جامعه دیده ام، اوج منفی نگری را نسبت به فضای این کشور شاهد بودم، بدون توجه به این ظرفیت های شکوفا نشده که هیچ جای دنیا نمونه ی آن را نمی توان یافت. این برنامه تلویزیونی فقط چند «سوژه» از این پاکی و نجابت را به ما نشان داد. و البته هنرمندانه هم نشان داد. اگر بگردیم دور و اطراف خود ما هم پر است از این پاکی ها و زیبایی ها. باید قشنگ ببینیم تا قشنگی ها خود را به ما نشان بدهند. بالاخره «بار امانتی» که آسمان امکان تحمل آنرا نداشت- ولایت امیرالمومنین علی (ع)-  توسط همین مملکت و همین ملت به دوش کشیده می شود و قطعاً بارِ اصلی مقدمه سازی ظهور حضرت حجت(عج) را همین مردم به دوش می کشند. صد البته ظرفیت های این مردم هم-در حیثیت جمعی شان- باید بیش از سایر مردم دنیا باشد.

2-     تلاش این برنامه در نمایش عجز تحلیل های مادی گرایانه واقعاً قابل تحسین است. در اکثر برنامه هایی که شاهد آن بودم دست اندرکاران برنامه در صدد بودند ضعف تحلیل ها و نوع نگاه هایِ  رایج را در تحلیلِ «سوژه های این برنامه» به رخ بکشند. شک کردن به عالمی که فضای مدرنیته  رقم زده است و تلاش برای ورود به عالم انسان دینی. این برنامه ی تلویزیونی اگر همین تلنگر را زده باشد کارش قابل تقدیر و توجه است.

3-     از دیگر نکاتی که برای من قابل توجه بود، تلاش برای نمایش «کارآمدی دین و نگاه دینی در حلّ مسائل چالشی کفِ اجتماع» بود. سوژه های انتخاب شده شعاری نیست؛ بلکه از مسائل پیش و پا افتاده ی زندگی مردم انتخاب شده است. متاسفانه ی این تلقّی که «حوزه های زندگی را تفکیک کنیم، بخشی را به دین واگذار کنیم تا مدیریت کند و بخشی که بیشتر روز با آن درگیر هستیم را از دین مستقل کنیم» در جامعه وجود دارد. این برنامه تلاش دارد بگوید نه! اتفاقاً در پیش و پا افتاده ترین مسائل رایج هم می شود دین را به صحنه آورد و نتیجه گرفت.

4-     مخاطبان این برنامه همه قشری هستند. دارا و ندار، بالاشهری و پایین شهری، ... واین هم دلیل دارد چون با زبان فطرتِ مردم با آنها  صحبت می کند.

دمشان گرم.