گفتمان مهدویت در عرصه ی دولت و مدیریت اجتماعی توسط شخص احمدی نژاد احیا شد و کسی نمی تواند منکر آن باشد. این گفتمان  از اوایل انقلاب چالش برانگیز بوده است.  از معدود گروههایی که به طور جدی -البته با انحرافات اساسی-طرح موضوع مهدویت را در فضای جامعه دنبال می کرد"انجمن حجتیه" بود. لذا پیش زمینه ی ذهنی طرح مباحث مهدوی در جامعه منفی است و طرح مباحث مهدوی یاد انجمن حجتیه را در خاطره ها زنذه می کند. خیلی طبیعی است اگر کسی  بخواهد چنین موضوعی را گفتمان رایج کند انگ انجمن حجتیه ای بودن به او چسبانده خواهد شد و حتی انگ نچسب تری همچون "بابیت"!

از طرفی عده ای-چه اصولگرا و چه اصلاح طلب- مخالف هرگونه طرح مساله ی قدسی در عرصه ی مدیریت جامعه هستند. این موضوعات را مستقل از عرصه ی مدیریت اجتماعی می دانند و علاقه مند مدیریت جامعه از این مسائل تفکیک گردد. لذا به تمسخر طرح گفتمان مهدویت دست می زنند و انگ "سوءاستفاده از مفاهیم قدسی برای مشروعیت بخشی" را نثار مروجین این نگاه می کنند.

دکتر احمدی نژاد در طرح موضوع مهدویت

 اولاً بسیار جدی است؛ در سخنرانی های متعدد و در مضوعات متنوع گریزی به مباحث مهدوی داشته اند.حتی  راه اندازی آب شیرین قم، احداث فلان سد و ... همه و همه را در یک نگاه به افق مهدویت می بیند. این مضوع در سخنرانی های آقای دکتر مشهود است. در واقع آقای دکتر  با این نگاه دارد زندگی می کند.

ثانیاً شعاری حرف نمی زند. کاملاً عملیاتی به موضوع مهدویت می پردازد.واقعاً جامعه ی مهدوی برای او مساله است.

لذا در یک سلسله نوشته تحت عنوان "احمدی نژاد و افق جامعه مهدوی" به اظهارات و طراحی های احمدی نژاد دراین راستا خواهم پرداخت.انشاءالله.